അവൻ തൻ്റെ മരണത്തിനായി ഭഗവാനോട്  യാചിച്ചു

ഇന്ന്, ഞാൻ നിങ്ങളുമായി മുദ്ഗല പുരാണത്തിലെ ഒരു കഥ പങ്കുവെക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇത് ഗണപതി ഭഗവാൻ്റെ കഥയാണ്, പക്ഷേ ഒരു ദേവനും അസുരനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിൻ്റെ മാത്രം കഥയല്ലിത്. ഇത് കാഴ്ചപ്പാടിൻ്റെയും, വിനയത്തിൻ്റെയും, പിന്നെ എങ്ങനെയാണ് കൊടിയ അപമാനമായ ഒരു പ്രവൃത്തി, ഭക്തിയുടെ പരമോന്നത രൂപമായി മാറുന്നത് എന്നതിൻ്റെയും കഥയാണ്.

ശക്തനും അഹങ്കാരിയുമായ ഗജാസുരൻ എന്ന അസുരരാജാവിൻ്റെ സദസ്സിലാണ് ഈ കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്. അവൻ തൻ്റെ പ്രതാപത്തിൽ അഭിരമിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവിടെയൊരു പരിചിത രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് - പ്രപഞ്ച സഞ്ചാരിയായ നാരദ മഹർഷി. പ്രപഞ്ചത്തിലെ വലിയ സംഭവങ്ങൾക്ക് തിരികൊളുത്തുന്ന വാർത്തകളുമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ആളാണ് നാരദൻ എന്ന് നമുക്കറിയാം. അസുരരാജാവിൻ്റെ ആതിഥ്യം സ്വീകരിച്ച ശേഷം, നാരദൻ അവനരികിലേക്ക് ചരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു, 'മഹാനായ ഗജാസുരാ, ഒരു സുപ്രധാന വാർത്തയുമായാണ് ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്. വനത്തിൽ, ദേവന്മാരും ഋഷീന്ദ്രന്മാരും ഒരുമിച്ചുകൂടിയിരിക്കുന്നു. അവർ പരാശര മഹർഷിയുടെ പുത്രനായി ജനിച്ച ഗണേശനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുകയാണ്. എന്തിനാണ് അവർ അദ്ദേഹത്തെ ആരാധിക്കുന്നതെന്നോ? ഒരേയൊരു കാരണത്താൽ: നിൻ്റെ അന്ത്യം കുറിക്കാൻ.'

ഈ വിഷവിത്ത് പാകിയ ശേഷം, നാരദൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. ഗജാസുരൻ കോപാഗ്നിയിൽ എരിഞ്ഞു. അവർക്കിത്ര ധൈര്യമോ? അവൻ തൻ്റെ ഭീമാകാരമായ അസുര സൈന്യത്തെ ഒന്നടങ്കം കൂട്ടി, ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും ധ്യാനിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പടനയിച്ചു. അവൻ അവരെയെല്ലാം കൊന്നൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച ആ ഭീകര നിമിഷത്തിൽ, ദേവന്മാർ നിസ്സഹായരായി ഗണേശനോട് പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഗണേശനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത മാത്രം മതിയായിരുന്നു അവിടുത്തെ അന്തരീക്ഷം മാറ്റാൻ. അസുരൻ്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ ആശയം ഉദിച്ചു. അവൻ ചിന്തിച്ചു, 'ഇവരെ കൊല്ലുന്നത് വളരെ എളുപ്പമാണ്. ഇവർ എൻ്റെ അധികാരത്തിന് കീഴിലാണ്. ഞാൻ ആദ്യം ഇവരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെ തകർക്കും. ഞാൻ ഇവരെ ശിക്ഷിക്കും.'

അങ്ങനെ, ഗജാസുരൻ തൻ്റെ ക്രൂരമായ കൽപ്പന പുറപ്പെടുവിച്ചു. 'എല്ലാവരും കേൾക്കുക! നിങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ പറയുന്നതുപോലെ കൃത്യമായി ചെയ്യണം. എല്ലാ ദിവസവും നിങ്ങൾ എൻ്റെ മുന്നിൽ വന്ന്, എൻ്റെ പാദങ്ങൾക്കരികിൽ, കൈകൾ കൊണ്ട് സ്വന്തം ചെവികളിൽ പിടിച്ച്, തല നിലത്തുമുട്ടിക്കണം. ഇത് ചെയ്താൽ, ഞാൻ നിങ്ങളെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാം. അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെയെല്ലാം തല ഞാൻ വെട്ടിമാറ്റും.'

ദേവന്മാർ ഭയന്നുവിറച്ചു. അവർക്കെല്ലാവർക്കും വേണ്ടി വിഷ്ണു ഒരുപായം കണ്ടുപിടിച്ചു. ഗണേശനെ ഓർത്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നയപരമായി പറഞ്ഞു, 'ഞങ്ങൾ അങ്ങയുടെ ശിക്ഷ അംഗീകരിക്കുന്നു. ഞങ്ങളെ ഇപ്പോൾ മോചിപ്പിക്കുക, ഞങ്ങൾ പോയി ഗണേശനെ കൊണ്ടുവരാം. ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരും, എന്നിട്ട് ഞങ്ങളെല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് അങ്ങയുടെ പാദങ്ങളിൽ ഈ പ്രവൃത്തി ചെയ്യാം.' ഗണേശൻ്റെ ദൈവികമായ മായയിൽ മയങ്ങി, ഗജാസുരൻ സമ്മതിച്ചു, അഞ്ച് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ തിരിച്ചുവരണമെന്ന് അവരോട് കൽപ്പിച്ചു.

നിരാശരായ ദേവന്മാർ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഗണേശൻ്റെ അടുത്തെത്തി എല്ലാം വിവരിച്ചു. 'ഇതെങ്ങനെയാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുക? അത്തരമൊരു നീചന് മുന്നിൽ തലകുനിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം മരണമാണ്!'

ഇവിടെയാണ് കഥ അതിഗംഭീരമായ ഒരു വഴിത്തിരിവിലെത്തുന്നത്. ഗണേശൻ്റെ പ്രതികരണം ഗർജ്ജനമോ, പ്രതികാര വാഗ്ദാനമോ ആയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, 'വിഷമിക്കേണ്ട. ഞാൻ ആ അസുരനെ വധിക്കും. എന്നാൽ ആദ്യം, നിങ്ങൾ ഞാൻ പറയുന്നത് പോലെ ചെയ്യണം. ആ അസുരൻ കണ്ടുപിടിച്ച ശിക്ഷ... ചെവിയിൽ പിടിച്ച് തല കുനിക്കുന്ന ആ പ്രവൃത്തി... വാസ്തവത്തിൽ അത് എനിക്ക് അങ്ങേയറ്റം പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു ആരാധനാ രൂപമാണ്. അത് അവനുവേണ്ടി ചെയ്യരുത്, എനിക്കുവേണ്ടി ചെയ്യുക. ഇതേ പ്രവൃത്തി, ഇവിടെ, എൻ്റെ പാദങ്ങളിൽ, പൂർണ്ണ ഭക്തിയോടെ ചെയ്യുക.'

ദേവന്മാർ സ്തബ്ധരായി, പിന്നെ ആശ്വാസം കൊണ്ടു. സാക്ഷാൽ ശിവൻ മുന്നോട്ട് വന്ന്, തൻ്റെ ചെവികളിൽ പിടിച്ച്, കുനിഞ്ഞ്, തല നിലത്തുമുട്ടിച്ച് മധുരമായ ഒരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ഗണേശൻ അതീവ സന്തുഷ്ടനായി. ഇത് കണ്ട്, എല്ലാ ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും അതേ പ്രവൃത്തി ചെയ്തു, അതൊരു അപമാനത്തിൻ്റെ അടയാളമായല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിൻ്റെ സമർപ്പണമായിട്ടായിരുന്നു. ഈ ഭക്തിയുടെ ശക്തിയിൽ നിറഞ്ഞ്, ഗണേശൻ തൻ്റെ ദിവ്യ വാഹനമായ മൂഷികൻ്റെ പുറത്തേറി യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.

ഒരു ഘോരമായ യുദ്ധം നടന്നു. ഗജാസുരൻ്റെ സൈന്യം വലുതും ശക്തവുമായിരുന്നു, എന്നാൽ ഗണേശൻ്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ദേവന്മാർക്ക് പ്രചോദനമേകി. ഒടുവിൽ ഗണേശൻ തന്നെ തൻ്റെ ദിവ്യമായ മഴു പ്രയോഗിച്ചു, അത് മുഴുവൻ അസുര സൈന്യത്തെയും നശിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു പ്രത്യേക വരദാനത്താൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഗജാസുരന് ഒരു പോറൽ പോലും ഏറ്റില്ല.

അസുരരാജാവ് നേരിട്ട് ഗണേശനെ ആക്രമിച്ചു. ആ നിമിഷം, ഗണേശൻ തൻ്റെ യഥാർത്ഥ വിശ്വരൂപം വെളിപ്പെടുത്തി. കോടി സൂര്യന്മാർ ഒന്നിച്ചുദിച്ചതുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ആകാശത്തോളം വിശാലമായ അനന്തമായ ഒരു പ്രകാശരൂപം. ഗജാസുരൻ ആ കാഴ്ചയിൽ നിശ്ചലനായി. അവൻ ആ രൂപത്തെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അത് വായുവിനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു. ആ നിമിഷം, അവനെ സംബന്ധിച്ച് എല്ലാം മാറി.

ഇതൊരു സാധാരണ ബാലദേവനല്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇത് സാക്ഷാൽ പരബ്രഹ്മമാണ്. എല്ലാ സൃഷ്ടികളുടെയും ഉറവിടം. അഗാധമായ ഒരു തിരിച്ചറിവ് അവനെ മൂടി. അവൻ്റെ അഹങ്കാരം ആരാധനയ്ക്ക് വഴിമാറി. അവൻ ചിന്തിച്ചു, 'എൻ്റെ ജീവിതം ധന്യമായി. എൻ്റെ പൂർവ്വികർ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരായി. കാരണം ഞാൻ സാക്ഷാൽ ഭഗവാൻ്റെ കൈകളാൽ മരിക്കാൻ പോകുന്നു. മഹായോഗികൾ ജന്മങ്ങളോളം തേടുന്ന മോക്ഷം, എനിക്കിതാ ഒരു പ്രയത്നവും കൂടാതെ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു.'

പെട്ടെന്നുണ്ടായ നിർമ്മലമായ ഭക്തിയാൽ, ഗജാസുരൻ തലകുനിച്ചു. അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു, 'ഭഗവാനേ, എന്നെ വധിച്ചാലും. ഇതുമാത്രമാണ് ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന വരം. അങ്ങയെ ദർശിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എനിക്ക് മറ്റൊന്നിനോടും ആഗ്രഹമില്ല. അങ്ങയാൽ വധിക്കപ്പെടുന്നത് തന്നെയാണ് പരമമായ മോക്ഷം.'

ആ ആത്മാർത്ഥമായ പ്രാർത്ഥന കേട്ട്, ഗണേശൻ അവനെ വധിച്ചു. അവൻ്റെ മരണത്തിൻ്റെ നിമിഷത്തിൽ, ഗജാസുരൻ പരാജയപ്പെടുകയല്ല, മറിച്ച് മോചിപ്പിക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു. അവന് സായൂജ്യം ലഭിച്ചു,  

ദേവന്മാർ ആനന്ദനൃത്തം ചവിട്ടി, ഗണേശനെ സ്തുതിച്ച ശേഷം, അവർ വീണ്ടും ആ പ്രത്യേക ആരാധനാ കർമ്മം ചെയ്തു. സന്തുഷ്ടനായ ഗണേശൻ ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തി. 'നിങ്ങൾ ചെയ്ത ഈ പ്രവൃത്തി എക്കാലവും ഒരു പുണ്യ ആരാധനാ രൂപമായി കണക്കാക്കപ്പെടും. എൻ്റെ ഏതൊരു ഭക്തൻ ഇത് യഥാർത്ഥ ഭക്തിയോടെ ചെയ്യുന്നുവോ, അവന്‍റെ   എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സഫലമാകും, കാരണം ഇത് എനിക്ക് അത്യധികം പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.'

അതുകൊണ്ട്, അടുത്ത തവണ ആരെങ്കിലും ഈ അനുഷ്ഠാനം ചെയ്യുന്നത് നിങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ—ചെവിയിൽ പിടിച്ച് ഏത്തമിടുന്നത് (തോപ്പുകരണം ചെയ്യുന്നത്)—ഗജാസുരൻ്റെ ഈ കഥ ഓർക്കുക. ശരിയായ കാഴ്ചപ്പാടും യഥാർത്ഥ ഭക്തിയുമുണ്ടെങ്കിൽ, കൊടിയ അപമാനത്തിൻ്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയെപ്പോലും ദൈവത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നേർവഴിയാക്കി മാറ്റാൻ കഴിയുമെന്ന ശക്തമായ സത്യത്തിൻ്റെ പ്രതീകമാണിതെന്ന് ഓർക്കുക. ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി വിധേയത്വത്തെ ഒഴിവാക്കുന്നതിലല്ല, മറിച്ച് ആർക്കാണ് നാം വിധേയരാകുന്നത് എന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിലാണ് കുടികൊള്ളുന്നത് എന്ന് ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi